nadziana # 2008-04-06. A mnie interesuje według jakiej zasady odmienia się tu rzeczowniki niemęskoosobowe. Set ma odmianę seta a wis dla odmiany wisu. Czyżby autorzy słownika zostali w trakcie nauki w podstawówce gwałtownie przeniesieni do ostatniej ławki? Czuwaj wiaro i wytężaj słuch Za to dowództwo jest morowe, bo w pierwszej linii nadstawia głowę, a najmorowszy z przełożonych, to jest nasz „Miecio” w kółko golony - hej! Refren: Czuwaj wiaro i wytężaj słuch Wiara się bije, wiara śpiewa, szkopy się złoszczą, krew ich zalewa, różnych sposobów się imają, Czuwaj wiara i wytężaj słuch, Pręż swój młody duch, Pracując za dwóch! Czuwaj wiara i wytężaj słuch, Pręż swój młody duch jak stal! A każdy chłopak chce być ranny, Sanitariuszki – morowe panny. A gdy cie kula trafi jaka, Poprosisz pannę – da ci buziaka – hej! Nie grają nam surmy bojowe I werble do szturmu nie warczą. czuwaj wiaro i wytĘŻaj sŁuch wiara siĘ bije, wiara Śpiewa, szkopy siĘ zŁoszczĄ krew ich zalewa rÓŻnych sposobÓw siĘ imajĄ - co chwila " szafĘ " nam podsuwajĄ - hej! czuwaj wiaro i wytĘŻaj sŁuch lecz na nic " szafa " i granaty, za kaŻdym razem dostajĄ baty! i co dzieŃ siĘ przybliŻa chwila, Że zwyciĘŻymy! #1sierpnia1944 #PowstanieWarszawskie #ZakazanePiosrnki #PałacykMichla Powstanie Warszawskie Muzeum Powstania Warszawskiego Czuwaj wiara i wytężaj słuch, Pręż swój młody duch, Pracując za dwóch! Czuwaj wiara i wytężaj słuch, Pręż swój młody duch jak stal! A każdy chłopak chce być ranny, Sanitariuszki – morowe panny. A gdy cie kula trafi jaka, Poprosisz pannę – da ci buziaka – hej! … TjtUJ. Michler's palace, Żytnia, Wola The boys from "Parasol" defend themselves Although they have vises to "tigers" Varsovian are cool guys. Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! Every boy wants to be hurt ... Nurse - beautiful ladies, And when a bullet hits you Ask her - she will give you a kiss, hey! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! Behind the line are shirkers, Stewardship, various dead bodies, They cook the soup, black coffee- And this way they fight for a cause, hey! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! But our command is cool, Because at the first line it risked the head, And the coolest of captains Is our "Miecio" - nice dodger, hey! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! The belief fights,the belief sings, Krauts get angry, are flooded by their blood They use different way What a moment "wardrobe" is pushed to us, hey! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! But for nothing "wardrobe" and grenades Every time they get whips, And every day is approaching moment That we will win! And to civilian life, hey! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit, working as two! Vigilant, belief, and listen Post your young spirit as steel! As steel! 1. Pałacyk Michla, Żytnia, Wola, bronią jej chłopcy od „Parasola”, choć na „tygrysy mają visy, to warszawiaki fajne chłopaki są! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch, pręż swój młody duch, pracując za dwóch! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch, pręż swój młody duch jak stal! 2. Każdy chłopaczek chce być ranny… sanitariuszki – morowe panny, i gdy cię kula trafi jaka, poprosisz pannę, da ci buziaka, hej! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch… 3. Z tyłu za linią dekowniki, intendentura, różne umrzyki, gotują zupę, czarną kawę i tym sposobem walczą za sprawę, hej! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch… 4. Za to dowództwo jest morowe, bo w pierwszej linii nadstawia głowę, a najmorowszy z przełożonych, to jest nasz „Miecio” w kółko golony, hej! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch… 5. Wiara się bije, wiara śpiewa, szkopy się złoszczą, krew ich zalewa, różnych sposobów się imają, co chwila „szafę” nam posuwają, hej! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch… 6. Lecz na nic „szafa” i granaty, za każdym razem dostają baty i co dzień się przybliża chwila, że zwyciężymy! I do cywila, hej! Czuwaj wiaro i wytężaj słuch… Salonik na piętrze Pałacyku Michla na Woli, w którego oknie urządzono stanowisko miotacza płomieni, zapełnia się wieczorem żołnierzami „Parasola”. Oprócz ludzi podchorążego „Gryfa”, broniących powstańczej placówki ulokowanej w tej rezydencji bogatej rodziny warszawskich młynarzy i piekarzy, Michlerów, do pałacyku ściągają harcerze i harcerki z innych plutonów i kompanii. Po czterech dniach walk, 4 sierpnia, bataliony Kedywu wciąż opierają się nacierającym na Wolę Niemcom, a straty „Parasola”, licząc z rannymi, nie przekraczają jeszcze 10 proc. Nastroje są dobre i poprawiają się jeszcze, gdy gospodarze stawiają na stół kilka znalezionych w piwnicy butelek wina. Duszą towarzystwa jest roześmiany, niepozorny blondyn o nieregularnych rysach. To kapral podchorąży „Ziutek”, Józef Andrzej Szczepański, batalionowy poeta, znany z fantazji i humoru, oraz – famę tę sam konsekwentnie podtrzymuje – pożeracz serc niewieścich. Tego wieczoru wszyscy czekają na jego pierwszy powstańczy wiersz. „Ziutek” recytuje: „Pałacyk Michla, Żytnia, Wola/ Bronią się chłopcy od „Parasola” / Choć na „tygrysy” mają visy/To warszawiaki, fajne chłopaki są”. Po chwili pod wiersz podkłada melodię na motywach znanej przedwojennej pieśni „Nie damy Popradowej fali”. Sala podchwytuje refren: „Czuwaj wiaro i wytężaj słuch/ Pręż swój młody duch/Pracując za dwóch! /Czuwaj wiaro i wytężaj słuch, / Pręż swój młody duch/ jak stal”. Piosenka towarzyszy batalionowi jako nieoficjalny hymn do końca powstania. Wkrótce zna ją cała Warszawa. Najpopularniejszą pieśń walczącej stolicy śpiewa Mieczysław Fogg podczas występów dla żołnierzy i chroniących się w piwnicach cywilów. Syn austriackiego zawodowego oficera i legionisty, a potem prawnika w PKP, urodzony w 1922 r. Józef Szczepański laury poetyckie zdobywał od czasów szkolnych. Jako uczeń gimnazjum Władysława IV w Warszawie zapełniał mową wiązaną całe bruliony. Jego wiersze, odnoszące się zwykle do realiów życia, z satyrycznym zacięciem odzwierciedlały pogodę ducha ich autora. I nawet wojna tego nie zmieniła. Po ewakuacji z Warszawy w 1939 r., Szczepański, jedynak – jego młodszy brat urodził się dopiero w czasie wojny, mieszkał z rodzicami w Krakowie i Rzeszowie. Dopiero gdy późną jesienią 1943 r. odwiedził go dawny kolega szkolny, postanowił wrócić do stolicy, by uczyć się na tajnych kompletach, a przede wszystkim włączyć się do konspiracji. Wkrótce trafił do plutonu Bronisława Pietraszewicza „Lota” w kompanii „Agat”, późniejszym „Parasolu”. Wiosną 1944 r. ukończył podchorążówkę Agricola. Brał udział w ratowaniu rannych uczestników zamachu na Kutscherę i w wielu akcjach bojowych, w nieudanym zamachu w Krakowie na Wilhelma Koppe, najwyższego funkcjonariusza hitlerowskich władz bezpieczeństwa w GG. I wciąż zapełniał wierszami nowe zeszyty. Pisał o kolegach z podchorążówki, codziennym życiu żołnierzy podziemia, akcjach bojowych i przygodach: „Oj nie ma, nie ma/jak z peema/ jak z peema/rżnąć”. Rzadko uderzał w bardziej podniosłe struny. Tym mocnej brzmią np. słowa jego wiersza „Do Matki”: „Dziś idę walczyć Mamo/ Może nie wrócę więcej/ Może mi przyjdzie polec tak samo/ jak tyle, tyle tysięcy”. Wieczór 4 sierpnia to na Woli ostatnie chwile względnego spokoju. Następnego dnia esesmani gen. Reinefartha i kryminaliści obersta Dirlewangera – zgodnie z planem von dem Bacha-Zelewskiego przewidującym izolowanie kolejnych dzielnic miasta – zaczynają, wzmocnieni czołgami, natarcie Wolską i Górczewską w stronę Śródmieścia. Załoga Pałacyku Michla odpiera granatami i ogniem broni maszynowej trzy kolejne szturmy wdzierających się na jego parter Niemców. Podchorąży „Ziutek” ze swego karabinu odgryza się nieprzyjacielskim strzelcom wyborowym. Ale o trzeciej po południu pod ostrzałem „Panter” obrońcy muszą opuścić Pałacyk. Następne wiersze „Ziutka” powstają podczas trzytygodniowych walk oddziałów Kedywu w obronie Starówki. Coraz mniej w nich dawnej niefrasobliwości batalionowego wierszopisa, coraz więcej – goryczy. Przedostatni wiersz to wstrząsające pożegnanie dowódcy 1. kompanii, „Rafała”. Ostatni, „Czerwona Zaraza”, jest dramatycznym wezwaniem do Armii Czerwonej: „Czekamy ciebie, czerwona zarazo/byś wybawiła nas od czarnej śmierci”. Pierwszego września 1944 r. kapral podchorąży „Ziutek” dowodzi ostatnią grupą żołnierzy „Parasola” broniących placu Krasińskich. Ich zadaniem jest nie dopuścić Niemców do włazu do kanałów, którymi wycofują się obrońcy Starówki. Po południu „Ziutek”, zostaje ciężko ranny w brzuch. Nafaszerowanego środkami przeciwbólowymi koledzy ewakuują do Środmieścia. Umiera dziesiątego września w powstańczym szpitalu.[i]Piotr Stachiewicz, „Parasol” Wiesław Stradomski, „Ostatnia reduta”[/i] [i]Grzegorz Łyś - dziennikarz „Rzeczpospolitej”,popularyzator nauki, autor licznych publikacji z zakresu turystyki historycznej[/i] Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ (Mówiony tekst) Czuwaj wiara I wytężaj słuch, ta lala Pręż swój młody duch, ta lala Pracując za dwóch, ta lala (2x) Kto nie chce słuchać dziś sierżanta Ten pożałuje, odpokutuje Bo wojsko, to nie żaden teatr Kto śpi na warcie, ten robi pompek sto Czuwaj wiara I wytężaj słuch, ta lala Pręż swój młody duch, ta lala Pracując za dwóch, ta lala (2x) (Mówiony tekst) Baczność, spocznij, naprzód, marsz Kto na warcie wczoraj spał Zawsze sierżant wszystko wie Nie oszukasz go, o nie Teraz cicho palisz tam Baczność, spocznij, naprzód, marsz (Mówiony tekst) Czuwaj wiara I wytężaj słuch, ta lala Pręż swój młody duch, ta lala Pracując za dwóch, ta lala (2x) Kto nie chce słuchać dziś sierżanta Ten pożałuje, odpokutuje Bo wojsko, to nie żaden teatr Kto śpi na warcie, ten robi pompek sto Czuwaj wiara I wytężaj słuch, ta lala Pręż swój młody duch, ta lala Pracując za dwóch, ta lala (2x) Baczność, spocznij, naprzód, marsz Kto na warcie wczoraj spał Zawsze sierżant wszystko wie Nie oszukasz go, o nie Teraz cicho palisz tam Baczność, spocznij, naprzód, marsz tekst: JĂłzej SzczepaĹ„ski „Ziutek”muzyka: JarosĹ‚aw Stiastny - SĹ‚owa: PaĹ‚acyk Michla, Ĺ»ytnia, Wola, broniÄ… jej chĹ‚opcy od „Parasola”, choć na „Tygrysy” majÄ… visy — to warszawiaki, fajne chĹ‚opaki – sÄ…! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch, pręż swĂłj mĹ‚ody duch, pracujÄ…c za dwĂłch! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch, pręż swĂłj mĹ‚ody duch jak stal! KaĹĽdy chĹ‚opaczek chce być ranny... sanitariuszki – morowe panny, i gdy ciÄ™ kula trafi jaka, poprosisz pannÄ™ – da ci buziaka – hej! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch... Z tyĹ‚u za liniÄ… dekowniki, intendentura, różne umrzyki, gotujÄ… zupÄ™, czarnÄ… kawÄ™ — i tym sposobem walczÄ… za sprawÄ™ – hej! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch... Za to dowĂłdztwo jest morowe, bo w pierwszej linii nadstawia gĹ‚owÄ™, A najmorowszy z przeĹ‚oĹĽonych to jest nasz „Miecio” w kółko golony – hej! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch... Wiara siÄ™ bije, wiara Ĺ›piewa, szkopy siÄ™ zĹ‚oszczÄ…, krew ich zalewa, różnych sposobĂłw siÄ™ imajÄ…, co chwila „szafÄ™” nam posuwajÄ… – hej! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch... Lecz na nic „szafy” i granaty, za kaĹĽdym razem dostajÄ… baty. I co dzieĹ„ siÄ™ przybliĹĽa chwila, ĹĽe zwyciężymy! I do cywila – hej! Czuwaj wiaro i wytężaj sĹ‚uch.

czuwaj wiara i wytężaj słuch